Skip to main content

कम्पनी रजिष्ट्रर कार्यालयमा रक्सी बहिस्कार

कम्पनी रजिष्ट्रर कार्यालयको सुचना

कसैले यसलाई राम्रो भन्लान् कसैले नराम्रो। मेरो ब्रम्हले त यसलाई राम्रै देख्यो, त्यसैले त यो वेवपेजमा यसलाई लेखेर पोस्ट गर भन्यो। तपाई हामी सबैलाई थाहा भएकै कुरा हो, वर्षेनी नेपालमा दसैं–तिहारका अवसरमा शुभकामनासाथै उपहार दिने चलन बढ्दो छ। पहिले पहिले टिका लगाएर आशिश दिने चलन थियो। छोरी र ज्वाइचेलालाई दक्षिणाको चलन पनि हो। तर, अहिले आशिशभन्दा प्यारो दक्षिणा र दक्षिणाभन्दा प्यारो उपहार भएको छ। उपहार आफन्तबिचमा मात्र सिमित छैन। दसैंका अवसरमा उपहार बाड्ने चलन कर्पोरेट हाउसहरुमा अझ बढ्दैछ। सरकारी कर्मचारी, नेता, पत्रकार, प्रहरीलगायतलाई उपहार दिने चलन वर्षेनी घट्नुको साटो बढिरहेको छ। उपहार लिन कार्यालयमा बोलाउने देखि कार्यालयमै पुर्‍याइदिने चलन चल्न थालेको छ। कसैले यसलाई राम्रै मानेका छन्। 
कत्तिले यसको विरोध पनि गरेका छन्। मेरो व्यक्तिगत धारणामा पनि यस्तो चलन राम्रो होइन। उपहारका नाममा दिएपनि यसले जुनसुकै पेशा र व्यवसायका मानिसलाई प्रभावमा पार्ने अप्रत्यक्ष दबाब हो। यसले व्यवसायिक हिसाबले काम गर्न चाहनेलाई पनि उपहारदाताप्रति केही सहानुभुती राख्ने मानसिकता विकास हुन्छ। उपहार लिनु–दिनु राम्रो नराम्रो भन्ने बहस चलिरहेको छ। चलिरहने छ सायद। तर केही दिनदेखि फेसबुकका वालमा एउटा तस्विर पोस्ट भइरहेको छ। त्यसले मलाई पनि ध्यानाकर्षण गरायो। मलाई त यो काम राम्रो लाग्यो। तर कतिपयले यसलाई नकारात्मक हिसाबले पनि हेरे। नकारात्मक अर्थ पनि लगाए। मलाई यसको भित्री चुरो कुरो त थाहा छैन। नभए पनि ठिकै हो भन्ने लागिरहेको छ। 

कुरा हो कम्पनी रजिष्ट्रार कार्यालयको। कार्यालयले यहि कात्तिक २ गते एउटा सुचना निकालेको रहेछ, रजिष्ट्रार दामोदर रेग्मीको हस्ताक्षर सहित। त्यसमा मदिरालगायतक उपहार कार्यालयमा लिएर नआउन र कर्मचारीलाई पनि नलिन आग्रह गरिएको छ। कम्पनी रजिष्ट्रार कार्यालयलाई नेपालको भ्रष्टाचारको अखडाकैरुपमा चिनिन्छ। त्यसै भएकाले हुनसक्छ, रेग्मीको यो सुचनालाई मेरा केही सहकर्मीले आफुले उपहार नपाएपछि उनले गरेको चलाखी भनेर पनि अर्थ लगाए। यो स्वभाविक पनि हो। नेपालमा अहिले यस्तो भइसकेको छ की कसैले राम्रै मनले कुनै काम गर्‍यो भने पनि त्यसको विश्वास गरिदैन। समाजको संस्कृती नै भ्रष्ट भएर हो की? तर, निजामती सेवा ऐनले नै कर्मचारीको आचरण तोकेको छ। त्यसमा यसरी उपहार पनि लिन नपाउने व्यवस्था छ। ऐनको यही व्यवस्थालाई कार्यान्वयन गर्न सुचना निकाल्ने रेग्मीलाई मान्नै पर्छ। उनले निकालेको सुचना कार्यान्वयन होस् र गलत मनसायले प्रभावमा पार्न रक्सी पुर्‍याउन जाने सेवाग्राही र व्यापरीको मनोबल गिरोस्। अनि विनापैशाको रक्सि खाएर फर्जि कम्पनी दर्ता गराउन बल दिने कर्मचारीको मुटुले ढुङ्ग्रो ठोकोस्। दसैंको हार्दिक मंगलमय शुभकामना ।

Comments

Popular posts from this blog

खरानी र खण्डहरको देश- २

देशको वर्तमान अवस्थाबारे लेखूँ कि नलेखूँ भन्ने मनस्थितिमा केही त लेख्नै पर्ने भयो। ००० सत्ता र त्यसका मठाधीशप्रति वर्षौँदेखि नागरिक तहमा गुम्सिएको आक्रोश यो पटक नवपुस्ताको अगुवाइमा अभिव्यक्त भयो। त्यो स्वतःस्फूर्त थियो। स्वचालित थियो। त्यसको कथा वा पटकथा कसैले लेखिदिएको थिएन। नेतृत्व थियो न त्यसलाई अवतरण गराउने खाका र तयारी। त्यो एउटा आँधी थियो, हुरी थियो, भूकम्प थियो। देशका सबै नदीमा आएको थाम्नै नसकिने बाढी थियो। स्वतःस्फूर्त र नेतृत्वविहीन आन्दोलन परम्परागत दलले गर्ने जस्तो सङ्गठित हुँदैन। आन्दोलनकारीमा दलीय अनुशासन हुँदैन। लक्ष्य र उद्देश्यहरू स्पष्ट नहुन सक्छन्। उपलब्धिलाई संस्थागत गर्ने मार्ग प्रस्ट नहुन सक्छ। त्यो थाहा पाउन इन्टरनेट र सामाजिक सञ्जालको व्यापक उपयोगबाट आह्वान भएका पछिल्ला आन्दोलन र अभियान हेरे पुग्छ। विगत दुई दशकभित्र संसारभरि भएका कैयौँ आन्दोलनको विश्लेषण गर्दा हुन्छ। चाहे ती अमेरिकाका ‘टी पार्टी मुभमेन्ट’, ‘अक्युपाई वालस्ट्रिट’ हुन् वा अरब वसन्त, हङ्कङको छाता आन्दोलन अनि विभिन्न देशमा चलेको पछिल्लो ‘नेपोबेबी’ वा ‘नेपोकिड्स’ अभियान, ती सबैको नतिजा लगभग उस्तै देखिन...

कविता

Tweet आङ साङ सुची विष्णु पोखरेल  मृत्युरेखा पार गर्दै गर्दा सम्झदैँ छु तिम्रा चम्किला आँखा जसमा देखिन्छन् प्रतिशोधका प्रतिच्छायाहरू थाहा छ तिमी बोल्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो बोल्थ्यौ हास्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो हास्थ्यौ र, यो पनि थाहा छ तिमी गर्जन सक्ने छैनौ बाघलेझैँ– जसरी नजरबन्दका बेला घरको कौसीमा निस्केर हात हल्लाउदै गर्जन्थ्यौ मृत्यु रेखा पार गर्दैगर्दा कुल्चिरहेछु, कैयौँ रात ढुकढुकी बिसाउन संघर्ष गर्दै प्राण त्यागेका आत्माहरू सुँघिरहेछु, तिनबाट निस्कने दुर्गन्ध नाघिरहेछु, पिताको छातिमा गोली वर्षदाकी तिमी जस्तै कैयौँ नानीको बलात्कृत जाँघबाट चुहिएका रक्तरेखाहरू ओ ! मेरी शान्ति र अहिंसाकी प्रतिमूर्ति ! म आफ्नै भूमीबाट घरबारविहीन भएर मृत्युरेखा पार गर्दैगर्दा तिमी भन्दैछौ– ‘मेरो देशले कसैलाई पनि घरबारविहीन बनाएको छैन’ मेरी प्यारी शान्तिकी प्रतिमूर्ति ! एकपटक तिम्रो बैठक कक्षमा जाऊ र, सोध भित्तामा झुन्ड्याएको अल्फ्रेड नोबेललाई ‘साच्चै म सत्य बोलिरहेकी छु ?’ सायद नोबेल आउँनेछ चिहानबाट उठेर अनि, भन्नेछ– ‘तिमी सत्य बोल्दैछौ वा असत्य मलाई थ...