Skip to main content

दुई महिनापछि पोखरामा डिडिसीका उत्पादन


काठमाडौं, मंसिर २ -सरकारी स्वामित्वको दूग्ध विकास संस्थान(डिडिसी)ले पोखराबाट दूध र दूग्धजन्य पदार्थ उत्पादन र बिक्री सुरु गर्ने भएको छ। 
अहिले निजी क्षेत्रबाट मात्र दूध आपूर्ति भइरहेको पोखरामा संस्थानले आगामी दुई महिनाभित्र आफ्नो उत्पादन बिक्री सुरु गर्ने भएको हो। संस्थानका महाप्रबन्धक सियारामप्रसाद सिंहले पोखराबाट दूध उत्पादन गर्ने तयारी अन्तिम चरणमा पुगेको बताए। 
'हामीले निजी क्षेत्रकै कारखानालाई प्रयोग गरेर दूध उत्पादनको तयारी गरेका छौ,' उनले भने, 'उत्पादन सुरु गर्न कारखाना छनोट गर्दैछौ।' आगामी दुई महिनाभित्र पोखराबाट संस्थानले आफ्नो ब्रान्डको दूध उत्पादन गरिसक्ने उनले जानकारी दिए। 
सरकारले केही वर्ष अघि पोखरास्थित संस्थानको दूध प्रशोधन कारखाना निजी क्षेत्रको सुजल डेरीलाई बिक्री गरेपछि त्यहा डिडिसीका उत्पादन उपलब्ध छैनन्। सिंहले पोखराबाट दूध, दही र पनिरको उत्पादन सुरु गरिने जानकारी दिए। यसबाहेकका उत्पादन भने अन्यत्रका कारखानाबाट लगेर बिक्री गरिने छ। 

'पोखरामा हाम्रो दूधको माग धेरै रहेकाले निजी क्षेत्रको सहकार्यमा उत्पादन सुरु गर्न लागेका हौ,' सिंहले भने, 'ग्राहकले हाम्रो दूध धेरै रुचाउने छन्।' पोखरामा दैनिक करिब ५० हजार लिटर दूधको माग रहेको छ। अहिले डेरीमार्फत करिब ३५ हजार लिटर दूध आपूर्ति भइरहेको छ। डिडिसीले दूध बिक्री सुरु गरेपछि डेरीबाट दूध किन्नेको संख्या बढ्ने अपेक्षा गरेको छ।
 

यसैबिच करिब एक महिनापछि संस्थानले कैलालीको अत्तरियाबाट पनि दूध र दूग्धजन्य वस्तु उत्पादन र बिक्री सुरु गर्ने भएको छ। अत्तरियामा भने संस्थानले आफ्नै दूध प्रशोधन कारखानाबाट उत्पादन सुरु गर्नेछ। अहिले परीक्षण उत्पादन गरिरहेको संस्थानले व्यवसायिकरुपमा भने एक महिनापछि उत्पादन गर्ने सिंहले जानकारी दिए। 
उनका अनुसार संस्थानका यो कारखानाबाट उत्पादित दूध धनगढी, महेन्द्रनगरलगायतका सुदुरपश्चिमी बजारमा वितरण गरिने छ। यो कारखानाबाट पनि दूध, दही र पनिर मात्र उत्पादन सुरु गर्न लागिएको हो। अन्य उत्पादन भने अन्यत्रबाट लगेर आपूर्ति गर्ने संस्थानको तयारी छ।
संस्थानले अहिले विराटनगर, जनकुपर, हेटौडा, विरगञ्ज, भैरहवा र कोहलपुरबाट दूध र दूग्धजन्य वस्तु उत्पादन गर्दै आएको छ। डिडिसी ब्रान्डमा संस्थानले दूध, दही, घिउ, पनिर, पेडा, फ्रेस मिल्क, मोही, लस्सी, आइसक्रिमलगायतका सामग्री उत्पादन गर्दै आएको छ। 
यसै आर्थिक वर्षभित्र विराटनगरको पाउडर दूध प्लान्ट र हेटौडाको दूध उत्पादन प्लान्टको क्षमताक बढाउने लक्ष्य राखेको संस्थानले बजेट नआएकाले काम अघि बढाउन पाएको छैन। संस्थानले विराटनगरको पाउडर प्लान्टको क्षमता बढाएर दैनिक ८० हजार लिटर पुर्‍याउने लक्ष्य राखेको छ। हाल दैनिक ४० हजार लिटर मात्र दूध खपत भइरहेको छ। यसैगरी हेटौडाको दैनिक ३० हजार लिटर दूध उत्पादन क्षमताको प्लान्टलाई बढाएर दैनिक १ लाख लिटर पुर्‍याउने संस्थानको योजना छ। 
दैनिक ४० हजार लिटर चितवनलाई 
दूध आपूर्ति बढी भएर किसानबाट आएको सबै दूध किन्न नसक्ने भएपछि संस्थानले दैनिक ४० हजार लिटर दूध चितवन मिल्कलाई दिन थालेको छ। संस्थानले चितवनले उत्पादन गरेको पाउडर दूध किन्ने सम्झौता गरि दैनिक कच्चा दूध दिन थालेको हो।
मागभन्दा बढी दूध आएपछि दुई साता अघि नै संस्थानले मिल्क होलिडे(किसानले ल्याएको दूध नकिन्ने) गर्ने तयारी गरेको थियो। तर, संस्थानको समेत सेयर भएको चितवम मिल्कले दूध लिने सम्झौता भएपछि मिल्क होलिडे टरेको हो। चितवम मिल्कमा संस्थानको ११ प्रतिशत सेयर लगानी छ। 
गत वर्ष फ्लस सिजन(दूध बढी उत्पादन हुने बेला)मा समेत दूधको अभाव भएको थियो। यसवर्ष भने फ्लस सिजनमा दूधको उत्पादन ह्वात्तै बढेपछि संस्थानले मिल्क होलिडेको तयारी गरेको थियो। दूधको आपूर्ति धेरै भएको र उत्पादित पाउडर दूध नबिकेको भन्दै निजी क्षेत्रका पाउडर दूध उत्पादक चितवम मिल्क र सुजल डेरीले पाउडर उत्पादन बन्द गरेका थिए। 

Comments

Popular posts from this blog

खरानी र खण्डहरको देश- २

देशको वर्तमान अवस्थाबारे लेखूँ कि नलेखूँ भन्ने मनस्थितिमा केही त लेख्नै पर्ने भयो। ००० सत्ता र त्यसका मठाधीशप्रति वर्षौँदेखि नागरिक तहमा गुम्सिएको आक्रोश यो पटक नवपुस्ताको अगुवाइमा अभिव्यक्त भयो। त्यो स्वतःस्फूर्त थियो। स्वचालित थियो। त्यसको कथा वा पटकथा कसैले लेखिदिएको थिएन। नेतृत्व थियो न त्यसलाई अवतरण गराउने खाका र तयारी। त्यो एउटा आँधी थियो, हुरी थियो, भूकम्प थियो। देशका सबै नदीमा आएको थाम्नै नसकिने बाढी थियो। स्वतःस्फूर्त र नेतृत्वविहीन आन्दोलन परम्परागत दलले गर्ने जस्तो सङ्गठित हुँदैन। आन्दोलनकारीमा दलीय अनुशासन हुँदैन। लक्ष्य र उद्देश्यहरू स्पष्ट नहुन सक्छन्। उपलब्धिलाई संस्थागत गर्ने मार्ग प्रस्ट नहुन सक्छ। त्यो थाहा पाउन इन्टरनेट र सामाजिक सञ्जालको व्यापक उपयोगबाट आह्वान भएका पछिल्ला आन्दोलन र अभियान हेरे पुग्छ। विगत दुई दशकभित्र संसारभरि भएका कैयौँ आन्दोलनको विश्लेषण गर्दा हुन्छ। चाहे ती अमेरिकाका ‘टी पार्टी मुभमेन्ट’, ‘अक्युपाई वालस्ट्रिट’ हुन् वा अरब वसन्त, हङ्कङको छाता आन्दोलन अनि विभिन्न देशमा चलेको पछिल्लो ‘नेपोबेबी’ वा ‘नेपोकिड्स’ अभियान, ती सबैको नतिजा लगभग उस्तै देखिन...

कविता

Tweet आङ साङ सुची विष्णु पोखरेल  मृत्युरेखा पार गर्दै गर्दा सम्झदैँ छु तिम्रा चम्किला आँखा जसमा देखिन्छन् प्रतिशोधका प्रतिच्छायाहरू थाहा छ तिमी बोल्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो बोल्थ्यौ हास्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो हास्थ्यौ र, यो पनि थाहा छ तिमी गर्जन सक्ने छैनौ बाघलेझैँ– जसरी नजरबन्दका बेला घरको कौसीमा निस्केर हात हल्लाउदै गर्जन्थ्यौ मृत्यु रेखा पार गर्दैगर्दा कुल्चिरहेछु, कैयौँ रात ढुकढुकी बिसाउन संघर्ष गर्दै प्राण त्यागेका आत्माहरू सुँघिरहेछु, तिनबाट निस्कने दुर्गन्ध नाघिरहेछु, पिताको छातिमा गोली वर्षदाकी तिमी जस्तै कैयौँ नानीको बलात्कृत जाँघबाट चुहिएका रक्तरेखाहरू ओ ! मेरी शान्ति र अहिंसाकी प्रतिमूर्ति ! म आफ्नै भूमीबाट घरबारविहीन भएर मृत्युरेखा पार गर्दैगर्दा तिमी भन्दैछौ– ‘मेरो देशले कसैलाई पनि घरबारविहीन बनाएको छैन’ मेरी प्यारी शान्तिकी प्रतिमूर्ति ! एकपटक तिम्रो बैठक कक्षमा जाऊ र, सोध भित्तामा झुन्ड्याएको अल्फ्रेड नोबेललाई ‘साच्चै म सत्य बोलिरहेकी छु ?’ सायद नोबेल आउँनेछ चिहानबाट उठेर अनि, भन्नेछ– ‘तिमी सत्य बोल्दैछौ वा असत्य मलाई थ...