Skip to main content

कस्ता छन् राजनीतिक दलका आइटी योजाना?

आफ्ना दस्तावेजहरुमा सूचना प्रविधि क्षेत्रको विकास बारे खासै उल्लेख नगर्ने प्रमुख राजनीतिक दलहरुले यसपटकको चुनावी घोषणापत्रमा भने यस क्षेत्रको विकास सम्बन्धि महत्वकांक्षी योजना सार्वजनिक गरेका छन्। 
प्रमुख तीन दल एकिकृत माओवादी, नेपाली काङ्ग्रेस र एमालेले आफ्ना घोषणापत्रमा सूचना प्रविधिका विषयमा विभिन्न योजना सार्वजनिक गरेका हुन्। उनीहरुले सूचना प्रविधि क्षेत्रमै केन्द्रीत रहेका योजनाहरु सार्वजनिक गरेका हुन्।
माओवादीले आफ्नो घोषणापत्रमा प्रविधि विकासलाई उच्च प्राथमिकतामा राख्ने उल्लेख गरेको छ। माओवादीले सूचना प्रविधि क्षेत्रको विकासका लागि अनुशन्धान तथा विकास(आरएन्डडी)मा कुल ग्राहस्थ उत्पादनको कम्तिमा एक प्रतिशत लगानी गर्ने योजना सार्वजनिक गरेको छ। ‘पछिल्ला वैज्ञानिक आविष्कार र विकसित प्रविधिको प्रयोग विना उन्नत आधुनिक राष्ट्र निर्माण हुन सक्दैन’ माओवादीको घोषणापत्रमा भनिएको छ, ‘विज्ञान तथा प्रविधिको विकासलाई उच्च प्राथमिकता दिइने छ।’ 
माओवादीले अनुसन्धान, प्रविधि आयात, मानव संसाधनको विकास र पूर्वाधारको विकासमा विशेष जोड दिएको छ। विभिन्न निकाय अन्तर्गत सेवा प्रदान गर्दै आएका प्रयोगशालालाई सुदृढ गरी राष्ट्रिय स्तरका अनुसन्धानशाला बनाइने, हालको संस्थागत संरचनामा सुधार गरी अनुसन्धानशालालाई स्वायत्त र प्राज्ञिक संस्था अन्तर्गत व्यवस्था गर्नेलगायतका घोषणा माओवादीले गरेको छ।
माओवादीको घोषणापत्रमा वैज्ञानिकहरुको स्वतन्त्र चिन्तन र आविष्कार क्षमतालाई प्रवद्र्धन र प्रस्फुटित गर्न स्वायत्त आविष्कार केन्द्र(इनोभेसन सेन्टर)को स्थापना गर्ने घोषणा गरिएको छ। प्राविधिक जनशक्ति उत्पादनको निम्ति प्रत्येक सङ्घीय प्रदेश र देशैभरी विभिन्न प्रकृतिका प्राविधिक अध्ययन केन्द्रहरुको सञ्जाल निर्माण गर्ने र विज्ञान तथा प्रविधि शिक्षालाई प्राथमिक तहदेखि विश्वविद्यालय स्तरसम्म विशेष प्राथमिकता दिने माओवादीको घोषणा छ।
नेपाली काङ्ग्रेसले पनि सूचना प्रविधि क्षेत्रलाई विशेष प्राथमिकतामा राखेको घोषणा गरेको छ। सूचना प्रविधि क्षेत्रको विकास सम्बन्धि अन्यन दलले भन्दा धेरै बुँदा उल्लेख गरेको काङ्ग्रेसले आगामी १० वर्षभित्र कुल ग्राहस्थ उत्पादनमा यस क्षेत्रको योगदान तीन प्रतिशत पुर्‍याउने महत्वकांक्षी योजना अघि सारेको छ।
बढ्दो युवा बेरोजगारी र विश्वव्यापाी सेवा उद्योगको विकासलाई पछ्याउन सूचना प्रविधिलाई प्राथमिकतामा राखेको काङ्ग्रेसको घोषणापत्रमा उल्लेख छ। अनुशन्धान र विकासमा जोड दिने घोषणा गरेको काङ्ग्रेसले कृषि, खाद्य, उद्योग, सञ्चार, अर्थशास्त्र, समाज विज्ञान, सामरिक विज्ञान, जलवायु परिवर्तनलगायतका विषयमा स्वदेशी अनुसन्धान क्षमता विस्तार गर्न प्रत्येक वर्ष कुल गार्हस्थ उत्पादनको एक प्रतिशत बराबरको बजेट रकम खर्च नीति लिने योजना अघि सारेको छ। हरेक जिल्लामा विज्ञान केन्द्र, अनुशन्धान केन्द्रलाई कर छुट, विशेषज्ञ समितिको व्यवस्था, स्वदेशी विश्वविद्यालयबाट प्रविधि विशेषज्ञ विकास, विदेशमा रहेका विशेषज्ञलाई स्वदेश आउन अभिप्रेरित गर्नेलगायतका घोषणा काङ्ग्रेसले गरेको छ।
विद्युतिय सुशासनलाई जोड दिइएको काङ्ग्रेसको घोषणपत्रमा राष्ट्रिय परिचयपत्रलाई सन् २०१७ सम्म मुलुकभर विस्तार गरिसक्ने उल्लेख छ। यसैगरी ब्रोडब्यान्ड पहँच र प्रयोगलाई व्यापक बनाउन पूर्वाधार  मुलुभर पुर्‍याउने, ब्रोडब्यान्ड एप्लिकेसन विकास गर्ने, ग्रमिण दूरसञ्चार कोषको रकम परिचालन गर्ने, वेतारे सेवाका लागि फ्रिक्वेन्सी व्यवस्था गर्नेजस्ता घोषणा काङ्ग्रेसले गरेको छ। 
काङ्ग्रेसको घोषणापत्रमा माध्यमिक स्तरका विद्यालयमा कम्प्युटर शिक्षा प्रदान गर्नुका साथै सूचना सञ्चार प्रविधिको प्रभावकारी उपयोगद्धारा शिक्षाको गुणस्तर सुधार गर्ने उल्लेख गरिएको छ।
नेकपा एमालेले पनि सूचना प्रविधि क्षेत्रलाई विकास गर्ने घोषणा गरेको छ। एमालेले विज्ञान र प्रविधि क्षेत्रको विकासलाई प्रोत्साहन गर्ने घोषणा गरेको छ। एमालेले प्रविधिलाई आर्थिक उत्पादनसँग आबद्ध गर्ने घोषणा गरेको छ। 
एमालेले सूचना प्रविधिमा आधारित जनशक्ति उत्पादन, सूचना प्रविधिमा आधारित युवा उद्यमशीलताको विकासमा जोड दिने आफ्नो घोषणापत्रमा उल्लेख छ। यसैगरी राष्ट्रव्यापीरूपमा इन्टरनेटको पहुँच विस्तार गर्ने, दु्रत गतिको नेटवर्क सेवा विकास गरी सूचना प्रविधिमा आधारित सेवा ग्रामिण क्षेत्रसम्म पुर्‍याउने योजना एमालेको घोषणापत्रमा उल्लेख छ।
पहिले–पहिले दलका दस्तावेजहरुमा सूचना प्रविधि क्षेत्रलाई वेवास्ता गर्ने गरिएकोमा यसपटक प्राथमिकता दिनु सकारात्मक भएको सूचना प्रविधि व्यवसायीहरुले बताएका छन्। ‘यसपालीका घोषणापत्रमा आएका आइसिटी सम्बन्धि प्रतिबद्धताहरु सकारात्मक छन्,’ कम्प्युटर एसोसिएसन अफ नेपालका पूर्व अध्यक्ष विप्लपमान सिंहले भने, ‘यी प्रतिबद्धता दलहरुले कत्तिको पुरा गर्छन् हेर्नुपर्नेछ।’

Comments

Popular posts from this blog

खरानी र खण्डहरको देश- २

देशको वर्तमान अवस्थाबारे लेखूँ कि नलेखूँ भन्ने मनस्थितिमा केही त लेख्नै पर्ने भयो। ००० सत्ता र त्यसका मठाधीशप्रति वर्षौँदेखि नागरिक तहमा गुम्सिएको आक्रोश यो पटक नवपुस्ताको अगुवाइमा अभिव्यक्त भयो। त्यो स्वतःस्फूर्त थियो। स्वचालित थियो। त्यसको कथा वा पटकथा कसैले लेखिदिएको थिएन। नेतृत्व थियो न त्यसलाई अवतरण गराउने खाका र तयारी। त्यो एउटा आँधी थियो, हुरी थियो, भूकम्प थियो। देशका सबै नदीमा आएको थाम्नै नसकिने बाढी थियो। स्वतःस्फूर्त र नेतृत्वविहीन आन्दोलन परम्परागत दलले गर्ने जस्तो सङ्गठित हुँदैन। आन्दोलनकारीमा दलीय अनुशासन हुँदैन। लक्ष्य र उद्देश्यहरू स्पष्ट नहुन सक्छन्। उपलब्धिलाई संस्थागत गर्ने मार्ग प्रस्ट नहुन सक्छ। त्यो थाहा पाउन इन्टरनेट र सामाजिक सञ्जालको व्यापक उपयोगबाट आह्वान भएका पछिल्ला आन्दोलन र अभियान हेरे पुग्छ। विगत दुई दशकभित्र संसारभरि भएका कैयौँ आन्दोलनको विश्लेषण गर्दा हुन्छ। चाहे ती अमेरिकाका ‘टी पार्टी मुभमेन्ट’, ‘अक्युपाई वालस्ट्रिट’ हुन् वा अरब वसन्त, हङ्कङको छाता आन्दोलन अनि विभिन्न देशमा चलेको पछिल्लो ‘नेपोबेबी’ वा ‘नेपोकिड्स’ अभियान, ती सबैको नतिजा लगभग उस्तै देखिन...

बाबुराम बहिर्गमनको अर्थ

Tweet पूर्व प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईले पार्टी छाडेपछि धेरैखाले अड्कलबाजी चलिरहेका छन् । सबैका आफ्नै आफ्नै विश्लेषण छन् । हेराई र दृष्टिकोण फरक हुनु स्वभाविकै हो ।  बाबुरामको बहिर्गमनको पछाडी पार्टीभित्रको असन्तुष्टिको भूमिका छ या अरु केही? भविश्यमा जनताले स्वतः अनुभुत गर्लान् । तर, राजनीतिक संयोगहरुले भने बाबुरामको बहिर्गमनमा पार्टीभित्रको आन्तरिक कारणभन्दा भन्दा अन्य कुरालाई नै संकेत गरिरहेका छन् । हामीले एकपटक पछाडी फर्केर हेर्ने हो भने, कटुवाल प्रकरणपछि मधेसी जनअधिकार फोरमबाट विजय गच्छदार बाहिरिदाका बखत पनि यस्तै राजनीतिक संयोग जुरेका थिए ।  उसबेला फोरमबाट गच्छदार बाहिरिदा मुलुकलाई जति घाटा भएको थियो, बाबुराम बहिर्गमनले भने त्यसकोभन्दा धेरै गुणा ठूलो घाटा लगाउने संकेतहरु देखिएका छन् । संविधानसभाबाट संविधान पारित हुदाका बखतसम्म जसरी पनि संविधान ल्याएरै छाड्ने संकल्प देखाएका बाबुराम किन एकाएक पार्टीबाटै बाहिरिए? वास्तविक उत्तर स्वयं बाबुराम बाहेक अरुलाई थाहा छैन । तर, नेपालमा देखिएका पछिल्ला घटनाक्रम, तिनमा भारतको भूमिका र बाबुरामको बहिर्गमन संयोग मात्र हु...