Skip to main content

ग्यास सिलिन्डरमा सुरक्षा टोपी अनिवार्य


  • प्रत्येक सिलिन्डरमा सेफ्टी क्याप राख्नुपर्ने 
  • पाँच प्रतिशत तौल कम भए नष्ट गर्नुपर्ने
  • एक प्रतिशत तौल बढेमा सफा गर्ने व्यवस्था
  • थर्डपार्टी हाइड्रोलिक परीक्षण व्यवस्था
  • भण्डारणमा एक मिटर खाली स्थान अनिवार्य
खाना पकाउने ग्यास कम्पनीले अब प्रत्येक सिलिन्डरमा सुरक्षा टोपी(सेफ्टी क्याप) लगाएर मात्र बजारमा पठाउन पाउँने भएक छन्।
ग्यास चुहिएर(लिक भएर) हुने विभिन्न खाले दुर्घटना रोक्नका लागि सरकारले सेफ्टी क्यापको अनिवार्य व्यवस्था गरेको हो। शुक्रबार उद्योग मन्त्री शंकरप्रसाद कोइरालाको अध्यक्षतामा बसेको नेपाल गुणस्तर परिषद्को ९१ औ बैठकले पारित गरेको ‘ग्यासको बोटलिङ प्लान्ट सञ्चालन सम्बन्धि मापदण्ड’मा यस्तो व्यवस्था गरिएको छ।
शुक्रबार तत्कालै लागू गर्ने गरि पारित मापदण्ड अनुसार अब सबै खाना पकाउने ग्यास भर्ने कम्पनी(बोटलिङ प्लान्ट)हरुले प्रत्येक सिलिन्डरमा सेफ्टी क्याप अनिवार्य राख्नु पर्नेछ। यस्तो क्याप नराख्ने कम्पनीले ग्यास सिलिन्डर बजारमा पठाउन नपाउने व्यवस्था मापदण्डमा गरिएको छ।
सिलिन्डरको साथमा हुने यो क्याप प्रयोगकर्ताले ग्यास नचलाउने बेलामा रेगुलेटर खोलेर लगाउन सक्नेछन्। सेफ्टी क्यापले ग्यास लिक भएर भइरहेका आगलागीलगायतका दुर्घटना रोक्न मद्दत गर्नेछ।
नेपाल गुणस्तर तथा नापतौल विभागले तयार पारेर परिषद्मा पेस गरेको मापदण्डमा सेफ्टी क्याप सहित विभिन्न खाले अनिवार्य व्यवस्था गरिएका छन्। ‘अहिले पनि केहीले सेफ्टी क्याप सिलिन्डरमा राख्ने गरेका छन्, अब भने सबैलाई अनिवार्य भएको छ’, गुणस्तर विभागमा महानिर्देशक रामआधार साहले भने, ‘यसले ग्यासबाट हुने दुर्घटना निक्कै कम गर्नेछ’।
परिषद्ले पारित गरेको मापदण्डमा ग्यास सिलिन्डर कस्तो अवस्थामा प्रयोग गर्ने र नगर्ने सम्बन्धि स्पष्ट व्यवस्था गरिएको छ। यो व्यवस्थालाई पूर्णरुपमा पालन नगर्ने कम्पनीले बोटलिङ प्लान्ट चलाउन पाउने छैन। मापदण्डले सिलिन्डरको तौल घटेको आधारमा नष्ट गर्नुपर्ने व्यवस्था गरेको छ।
‘पाँच प्रतिशत सिलिन्डरको तौल घटेपछि त्यसलाई कुनैपनि रुपमा चलाउन पाइदैन,’ साहले भने, ‘त्यस्तो सिलिन्डर गुणस्तर विभागको रोहवरमा स्क्र्याप(नष्ट) गर्नुपर्छ’। ग्यास सिलिन्डरको तौल १५.५० किलो तोकिएको छ। नेपालको आफ्नै मापदण्ड नहुदा हाल भारतको मापदण्डलाई मानेर केही कम्पनीले चलाइएको २० वर्षमा सिलिन्डर स्क्र्याप गर्ने गरेका थिए।
यसैगरी सिलिन्डरको तौल एक प्रतिशत बढेमा व्यवसायीले तत्कालै त्यसलाई सफा गर्नुपर्ने व्यवस्था गरिएको छ। यस्ता सिलिन्डर सफा नगरेको पाइए गुणस्तर ऐन अनुसार कारबाही गर्न सकिने भएको छ।
मापदण्डमा ग्यास सिलिन्डर परीक्षण र भण्डारणको व्यवस्था समेत गरिएको छ। अब सबै कम्पनीले आफ्ना नयाँ सिलिन्डरलाई पहिलो पटक चलाएको १० वर्षमा हाइड्रोलिक परीक्षण गर्नुपर्नेछ। त्यसपछि पाँच–पाँच वर्षमा दुई पटक यस्तो परीक्षण अनिवार्य गरिएको छ।
कम्पनीले आफैले २० वर्षभित्र तीनपटक हाइड्रोलिक परीक्षण गरेपछि भने आफैले यस्तो परीक्षण गरेर सिलिन्डर चलाउन पाउने छैनन्। २० वर्षपछि चलाउने सिलिन्डरको भने कम्पनील तेस्रो पक्ष(थर्ड पाटी) हाइड्रोलिक परीक्षण गराउनु पर्नेछ। ‘२० वर्ष आयु पुगेका सिलिन्डरको थर्ड पार्टी हाइट्रोलिक परीक्षण नगराए सिलिन्डर बेच्न पाइदैन’, साहले भने।
मापदण्डमा बोटलिङ प्लान्टका लागि सिलिन्डर भण्डारणको व्यवस्था समेत गरिएको छ। अब कम्पनीहरुले एक स्थानमा चार लहर बनाई सिलिन्डर भण्डारण गर्न सक्नेछन्। चार लहरका प्रत्येक लहरमा २५ वटा र त्यसको माथी एउटाका दरले जम्मा दुई सय सिलिन्डर भण्डारण गर्न सकिन्छ। यसरी गरिएको एक स्थानको भण्डारण र अर्को स्थानको भण्डारण बिचको दुरी कम्तिमा एक मिटर हुनुपर्ने व्यवस्था गरिएको छ।
ग्यास संवेदनशील वस्तु भएकाले यस्तो व्यवस्था गरिएको हो। यसैगरी सिलिन्डरमा भल्वको अनिवार्य व्यवस्था, बोटलिङ प्लान्टमा भर्नु अघिको ग्यासको भण्डारण, अग्नी नियन्त्रण व्यवस्थालगायतका विभन्न अनिवार्य व्यवस्थाहरु मापदण्डमा गरिएको छ। नेपालले यसअघि ग्यास बोटलिङ प्लान्टका लागि आफ्नै मापदण्ड बनाएको थिएन।
ग्यास सिलिन्डर दुर्घटनाबाट वर्षेनी नेपालमा केही व्यक्तिले ज्यान गुमाउने गरेका छन् भने आगलागीका घटना समेत हुने गर्छन्। सरकारले ल्याएको नयाँ मापदण्डको कार्यान्वयनबाट ग्यासबाट हुने दुर्घटना कम हुने साहको दाबी छ।
यसैबिच परिषद्को बैठकले हाइड्रोलिक सिमेन्टमा रहेको रसायनहरुको परीक्षण गर्ने विधि पनि पारित गरेको छ। हालसम्म नेपालमा यस्ता सिमेन्टको रसायन परीक्षण गर्न भारतको विधि र मापदण्डलाई आधार मानिदै आएको थियो। विशेष गरि सिमेन्टमा भएको क्याल्सियम अक्साइडको परीक्षण गर्न यस्तो विधि उपयोगी हुनेछ। परिषद्ले घिउ र विभिन्न खाने तेलको मापदण्डलाई परिमार्जन गर्ने स्वीकृती समेत दिएको छ।
 

Comments

Popular posts from this blog

खरानी र खण्डहरको देश- २

देशको वर्तमान अवस्थाबारे लेखूँ कि नलेखूँ भन्ने मनस्थितिमा केही त लेख्नै पर्ने भयो। ००० सत्ता र त्यसका मठाधीशप्रति वर्षौँदेखि नागरिक तहमा गुम्सिएको आक्रोश यो पटक नवपुस्ताको अगुवाइमा अभिव्यक्त भयो। त्यो स्वतःस्फूर्त थियो। स्वचालित थियो। त्यसको कथा वा पटकथा कसैले लेखिदिएको थिएन। नेतृत्व थियो न त्यसलाई अवतरण गराउने खाका र तयारी। त्यो एउटा आँधी थियो, हुरी थियो, भूकम्प थियो। देशका सबै नदीमा आएको थाम्नै नसकिने बाढी थियो। स्वतःस्फूर्त र नेतृत्वविहीन आन्दोलन परम्परागत दलले गर्ने जस्तो सङ्गठित हुँदैन। आन्दोलनकारीमा दलीय अनुशासन हुँदैन। लक्ष्य र उद्देश्यहरू स्पष्ट नहुन सक्छन्। उपलब्धिलाई संस्थागत गर्ने मार्ग प्रस्ट नहुन सक्छ। त्यो थाहा पाउन इन्टरनेट र सामाजिक सञ्जालको व्यापक उपयोगबाट आह्वान भएका पछिल्ला आन्दोलन र अभियान हेरे पुग्छ। विगत दुई दशकभित्र संसारभरि भएका कैयौँ आन्दोलनको विश्लेषण गर्दा हुन्छ। चाहे ती अमेरिकाका ‘टी पार्टी मुभमेन्ट’, ‘अक्युपाई वालस्ट्रिट’ हुन् वा अरब वसन्त, हङ्कङको छाता आन्दोलन अनि विभिन्न देशमा चलेको पछिल्लो ‘नेपोबेबी’ वा ‘नेपोकिड्स’ अभियान, ती सबैको नतिजा लगभग उस्तै देखिन...

बाबुराम बहिर्गमनको अर्थ

Tweet पूर्व प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराईले पार्टी छाडेपछि धेरैखाले अड्कलबाजी चलिरहेका छन् । सबैका आफ्नै आफ्नै विश्लेषण छन् । हेराई र दृष्टिकोण फरक हुनु स्वभाविकै हो ।  बाबुरामको बहिर्गमनको पछाडी पार्टीभित्रको असन्तुष्टिको भूमिका छ या अरु केही? भविश्यमा जनताले स्वतः अनुभुत गर्लान् । तर, राजनीतिक संयोगहरुले भने बाबुरामको बहिर्गमनमा पार्टीभित्रको आन्तरिक कारणभन्दा भन्दा अन्य कुरालाई नै संकेत गरिरहेका छन् । हामीले एकपटक पछाडी फर्केर हेर्ने हो भने, कटुवाल प्रकरणपछि मधेसी जनअधिकार फोरमबाट विजय गच्छदार बाहिरिदाका बखत पनि यस्तै राजनीतिक संयोग जुरेका थिए ।  उसबेला फोरमबाट गच्छदार बाहिरिदा मुलुकलाई जति घाटा भएको थियो, बाबुराम बहिर्गमनले भने त्यसकोभन्दा धेरै गुणा ठूलो घाटा लगाउने संकेतहरु देखिएका छन् । संविधानसभाबाट संविधान पारित हुदाका बखतसम्म जसरी पनि संविधान ल्याएरै छाड्ने संकल्प देखाएका बाबुराम किन एकाएक पार्टीबाटै बाहिरिए? वास्तविक उत्तर स्वयं बाबुराम बाहेक अरुलाई थाहा छैन । तर, नेपालमा देखिएका पछिल्ला घटनाक्रम, तिनमा भारतको भूमिका र बाबुरामको बहिर्गमन संयोग मात्र हु...