Skip to main content

राजधानीमा मेलैमेला

चउरमा सवारी साधन राख्न बनाइएको ‘प्याभेलियन’ हटाइएकै थिएन । हलभित्र टाँसिएका विभिन्न गाडी र बाइकका पोस्टर यत्रतत्र टाँसिएकै थिए । बिहीबार बिहानसम्म सवारी मेलाको छनक दिने दृश्य दिउँसोसम्ममा एकाएक बदलिएर सूचना प्रविधि प्रदर्शनी केन्द्र बन्यो ।
भृकुटीमण्डपस्थित प्रदर्शनी केन्द्रको व्यस्तता देखाउने दृश्य हो यो । बहुसंख्यक नेपालीले मनाउने ठूला चाडपर्व दसैंतिहार, छठ नजिकिँदा भृकुटीमण्डप बर्सेनि व्यस्त हुने गर्छ । पोहोर–परार जसरी व्यस्त थियो यसपालि पनि त्यही क्रम दोहोरिँदै छ । ‘आइतबारसम्म क्यान कमटेक, बुधबारदेखि हाउस अफ राजकर्णिकारको मेला अनि असोज ५ गतेदेखि चेम्बरको,’ मेलास्थल खाली नभएको जानकारी दिँदै बुकिङ शाखाका कर्मचारी रामप्रसाद ढकालले एकै सासमा भने, ‘तिहारअघिसम्म पूरै प्याक छ, न हल खाली छ न चौर ।’
ठूला चाडपर्व नजिकिँदै जाँदा उपभोक्ता मनोविज्ञान खरिदमैत्री हुन्छ । कामकाजीहरूले दसैं बोनसलगायत अतिरिक्त कमाइ गर्छन् । विदेशबाट दसैंतिहार ताकेर आउनेहरू पनि निकै हुन्छन् । उपभोक्ताको यही मनोविज्ञानलाई ‘क्यास’ गर्न चाहन्छन् व्यवसायी पनि । उपभोक्ताको किनमेल गर्ने र व्यापारीको सकेसम्म धेरै बिक्री गर्ने चाहना मिल्दा अहिले राजधानी मेला तथा प्रदर्शनीमय भएको छ ।
विभिन्न खाले मेलाहरू भृकुटीमण्डपमा मात्र सीमित छैनन् । राजधानीका ठूला सपिङ मलदेखि विभिन्न बिक्री केन्द्रसम्ममा अहिले फरकफरक मेला लाग्न थालेका छन् । ‘अरू बेलाका मेलामा खासै अवलोकनकर्ता आउँदैनन्,’ ललितपुर मलमा सुरु हुने मोबाइल मेलाका आयोजक पुरुषोत्तम बस्नेत भन्छन्, ‘चाडवाड अघिकोमा भने अवलोकनकर्ता आउने मात्र होइन धेरै किनमेलसमेत गर्छन् ।’ उपभोक्ताको चाहना अधिक किनमेलमा हुने भएकाले चाडवाड अगाडि व्यवसायी र व्यावसायिक संस्थाहरूले छुटसहितका मेलाहरू आयोजना गर्ने गरेका हुन् । मोबाइल मेलामा पनि ७ देखि ७० प्रतिशतसम्म छुट दिइएको बस्नेत बताउँछन् ।
उसो त उनीहरूले गर्ने जस्तै मोबाइल सुन्धारास्थित सीटीसी मलमा पनि सुरु हुँदै छ । अर्को साता सुरु हुने मेलामा पनि विशेष छुट दिइने आयोजकको दाबी छ । तीजको अवसरमा राजधानीकै विशाल बजारमा मेला भएको थियो भने अरू मलहरूले पनि दसैंको अवसरमा विभिन्न मेला आयोजना गर्दै छन् ।
चाडवाड ताकेर मेला आयोजना गर्नेका कारण भृकुटीमण्डपको प्रदर्शनी हल र चौर भदौदेखि कात्तिकसम्म सधैंजसो ‘बुकिङ’ हुने गरेको प्रदर्शनी कक्षको स्वामित्व रहेको समाजकल्याण परिषद्का सूचना अधिकारी बोधराज दाहाल बताउँछन् । ‘चाडपर्व आउनै लाग्दा मेला आयोजना गर्नेहरूको लहर नै चल्छ,’ उनले भने, ‘यस बेला मेलास्थल खाली हुनै पाउँदैन ।’ भृकुटीमण्डप व्यवस्थापन गर्ने परिषद्का कर्मचारीहरूका अनुसार चाडपर्वको बेला मेलास्थल पाउन उच्च अधिकारी र मन्त्रीसम्मको ‘सोर्सफोर्स’ लगाउने
समेत हुन्छन् ।

भृकुटीमण्डपको हल र त्यससँगै रहेको चौरसहित भाडामा लिन दैनिक १ लाख ५० हजार रुपैयाँ तिर्नुपर्छ । यसैगरी बाहिरपट्टिको चउर भाडामा लिन भने दैनिक ६० हजार रुपैयाँ तिर्नुपर्छ ।
राजधानीमा भृकुटीमण्डपजस्तो पायक पर्ने स्थानमा खाली जग्गासमेत नभएकाले गर्दा पनि यो केन्द्र चाडपर्वका बेला सबैभन्दा धेरै व्यस्त हुने गरेको हो । वर्षभर कुल ४० देखि ५० मेला आयोजना हुने भृकुटीमण्डपमा सबैभन्दा चाप भदौदेखि कात्तिकसम्म नै पर्ने गर्छ । तर, चाडपर्वका बेला मात्र होइन अरू बेलासमेत विभिन्न खाले मेला आयोजना गर्नेका लागि प्रदर्शनी स्थलको भने अभाव छ ।
बिहीबार सूचना प्रविधि मेलाको उद्घाटनका बेलासमेत व्यवसायीले मेलास्थल बनाउन माग गरेका थिए । नेपालल उद्योग वाणिज्य महासंघका उपाध्यक्ष दिनेश श्रेष्ठ र चेम्बर अफ कमर्सका कार्यवाहक अध्यक्ष ज्ञानेन्द्ररत्न तुलाधरले सरकारलाई प्रदर्शनी स्थल बनाउने प्रक्रिया अघि बढाउन माग गरेका थिए ।

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

खरानी र खण्डहरको देश- २

देशको वर्तमान अवस्थाबारे लेखूँ कि नलेखूँ भन्ने मनस्थितिमा केही त लेख्नै पर्ने भयो। ००० सत्ता र त्यसका मठाधीशप्रति वर्षौँदेखि नागरिक तहमा गुम्सिएको आक्रोश यो पटक नवपुस्ताको अगुवाइमा अभिव्यक्त भयो। त्यो स्वतःस्फूर्त थियो। स्वचालित थियो। त्यसको कथा वा पटकथा कसैले लेखिदिएको थिएन। नेतृत्व थियो न त्यसलाई अवतरण गराउने खाका र तयारी। त्यो एउटा आँधी थियो, हुरी थियो, भूकम्प थियो। देशका सबै नदीमा आएको थाम्नै नसकिने बाढी थियो। स्वतःस्फूर्त र नेतृत्वविहीन आन्दोलन परम्परागत दलले गर्ने जस्तो सङ्गठित हुँदैन। आन्दोलनकारीमा दलीय अनुशासन हुँदैन। लक्ष्य र उद्देश्यहरू स्पष्ट नहुन सक्छन्। उपलब्धिलाई संस्थागत गर्ने मार्ग प्रस्ट नहुन सक्छ। त्यो थाहा पाउन इन्टरनेट र सामाजिक सञ्जालको व्यापक उपयोगबाट आह्वान भएका पछिल्ला आन्दोलन र अभियान हेरे पुग्छ। विगत दुई दशकभित्र संसारभरि भएका कैयौँ आन्दोलनको विश्लेषण गर्दा हुन्छ। चाहे ती अमेरिकाका ‘टी पार्टी मुभमेन्ट’, ‘अक्युपाई वालस्ट्रिट’ हुन् वा अरब वसन्त, हङ्कङको छाता आन्दोलन अनि विभिन्न देशमा चलेको पछिल्लो ‘नेपोबेबी’ वा ‘नेपोकिड्स’ अभियान, ती सबैको नतिजा लगभग उस्तै देखिन...
Post a Comment
Read more

कविता

Tweet आङ साङ सुची विष्णु पोखरेल  मृत्युरेखा पार गर्दै गर्दा सम्झदैँ छु तिम्रा चम्किला आँखा जसमा देखिन्छन् प्रतिशोधका प्रतिच्छायाहरू थाहा छ तिमी बोल्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो बोल्थ्यौ हास्न सक्ने छैनौ जसरी हिजो हास्थ्यौ र, यो पनि थाहा छ तिमी गर्जन सक्ने छैनौ बाघलेझैँ– जसरी नजरबन्दका बेला घरको कौसीमा निस्केर हात हल्लाउदै गर्जन्थ्यौ मृत्यु रेखा पार गर्दैगर्दा कुल्चिरहेछु, कैयौँ रात ढुकढुकी बिसाउन संघर्ष गर्दै प्राण त्यागेका आत्माहरू सुँघिरहेछु, तिनबाट निस्कने दुर्गन्ध नाघिरहेछु, पिताको छातिमा गोली वर्षदाकी तिमी जस्तै कैयौँ नानीको बलात्कृत जाँघबाट चुहिएका रक्तरेखाहरू ओ ! मेरी शान्ति र अहिंसाकी प्रतिमूर्ति ! म आफ्नै भूमीबाट घरबारविहीन भएर मृत्युरेखा पार गर्दैगर्दा तिमी भन्दैछौ– ‘मेरो देशले कसैलाई पनि घरबारविहीन बनाएको छैन’ मेरी प्यारी शान्तिकी प्रतिमूर्ति ! एकपटक तिम्रो बैठक कक्षमा जाऊ र, सोध भित्तामा झुन्ड्याएको अल्फ्रेड नोबेललाई ‘साच्चै म सत्य बोलिरहेकी छु ?’ सायद नोबेल आउँनेछ चिहानबाट उठेर अनि, भन्नेछ– ‘तिमी सत्य बोल्दैछौ वा असत्य मलाई थ...
Post a Comment
Read more